We Own the Sky

αισιόδοξη ανάρτηση! 

όνειρα ζαχαρωτά. . .

 

Ήταν όνειρο κακό, εφιαλτικό
μα πέρασε κι αυτό
Κάπνισε μια ρουφηξιά,
πιες μια γουλιά νεράκι δροσερό

Κοίτα που άναψα το φως
ο κόσμος πως
είναι απλός και φωτεινός
και κανείς δεν είν’ εδώ
μονάχα εγώ
που πάντα θα ’μια εδώ
εγώ που σ αγαπώ

Σώπα ησύχασε πια
έχεις περάσει πολλά
Νάνι και όνειρα γλυκά
χρωματιστά
όνειρα ζαχαρωτά

ήταν όνειρο κακό εφιαλτικό
μα πέρασε κι αυτό
κάπνισε μια ρουφηξιά,
πιες μια γουλιά
νεράκι δροσερό

Κοίτα που άναψα το φως
ο κόσμος πώς
είναι απλός και φωτεινός
Οι στιγμές οι σκοτεινές
γίνανε δες
κουρέλια και σκιές
Και μάσκες παιδικές

Σώπα ησύχασε πια
όλα θα πάνε καλά
Νάνι και όνειρα γλυκά
χρωματιστά
όνειρα ζαχαρωτά

Σήμερα. . .

 

Περίεργη μέρα σήμερα… το κρύο έρχεται και πάει.. η δουλειά ξεψυχάει... η μπλογκόσφαιρα αγχομαχάει... η ατμόσφαιρα λιποθυμάει...το κεφάλι μου σπάει αλλά η διάθεση μου δεν χάνεται γι αυτό αναρτώ ότι μου έρχεται στο μυαλό.. Σκεφτόμουν πολλά και διάφορα σήμερα π.χ 1) πως μας έχει πιάσει όλους η Άνοιξη παρόλο το κρύο και όταν λέω όλους εννοώ όλους μικρούς και μεγάλους! (ονόματα δεν λέμε..)  2) κάτι περίεργα όνειρα που είδα εγώ και κάτι φίλοι χτές και καλά εγώ, είμαι γνωστός Φώσκολος στα ονειρά μου αλλά και οι φίλοι μου? Καλό αυτό όμως γιατί χαίρομαι πολύ την στιγμή που τα συζητάμε μετά ..! 3) πότε θα νικήσω το άτιμο το συνάχι που με ταλαιπωρεί κλπ κλπ  4) πόσο χαίρομαι όταν βλέπω τραγούδια που αγαπώ πολύ στο facebook και γενικά ωραία ποστ  (όλα τα καμαρώνω σαν παιδιά μου..)  5) κλασσική ερώτηση προς τον εαυτό μου ‘’τι θα φάμε σήμερα?’’ 6) αν με έβλεπε τώρα κάποιος πώς θα αντιδρούσε κλπ κλπ όταν σε μια τελείως άσχετη στιγμή μου ήρθαν στο μυαλό τα λόγια του αγαπημένου μου Ελύτη: Μια ανθρωπότητα που δεν βρίσκει τον τρόπο να ξαναφτιάξει τον κόσμο γύρω της, βρίσκει τον τρόπο να γεράσει, και πολύ γρήγορα μάλιστα!

Ακόμα το σκέφτομαι… αναρωτιέμαι και αγχώνομαι τι θα μπορούσε να γίνει? επίσης συμπληρώνω πως: γερνάει καλύτερα όποιος γερνάει τελευταίος… και έτσι παραμένω αισιόδοξη όπως πάντα μέχρι να βρόυμε τον τρόπο να αλλάξουμε τα πράγματα. 

everything you do is a balloon. . .

Κεριά. . .

Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας
σα μια σειρά κεράκια αναμένα -
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Η περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων· 
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ' αναμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

Κωνσταντίνος Καβάφης

γαλακτομπούρεκο!

Υπάρχουν μέρες που είσαι η μεγαλύτερη επιθυμία μου! 
Σήμερα είναι μια τέτοια μέρα... 
Γαλακτομπούρεκο σε αγαπώ! 

Κατερίνα Γώγου

Μη με σταματάς,ονειρεύομαι.
Ζήσαμε σκυμμένοι αιώνες αδικίας,αιώνες μοναξιάς.
Τώρα μη. Μη με σταματάς.
Πάντα κι εδώ για πάντα και παντού.
Ονειρεύομαι ελευθερία.Μέσα απ'τόν καθένα,
την πανέμορφη ιδιαιτερότητα ν'αποκαταστήσουμε
του Σύμπαντος την αρμονία.
Ας παίξουμε.Η γνώση είναι χαρά.
Δεν είναι επιστράτευση απ'τά σχολεία.
Ονειρεύομαι γιατί σ'αγαπώ.
Μεγάλα όνειρα στον ουρανό.
Εργάτες με δικά τους εργοστάσια συμβάλλουν
στην παγκόσμια σοκολατοποιεία.
Ονειρεύομαι γιατί ξέρω και μπορώ.
Οι τράπεζες γεννάνε τους <<ληστές>>
οι φύλακες τους <<τρομοκράτες>>.
Η μοναξιά τους <<απροσάρμοστους>>
το προιόν την <<ανάγκη>>.
Τα σύνορα τους στρατούς.
Ολα η ιδιοκτησία.
Βία γεννάει η βία.
Μη ρωτάς.Μη με σταματας.
Ειναι τώρα ν'αποκαταστήσουμε του ηθικού δικαίου
την υπέρτατη πράξη.
Να κάνουμε ποίημα και την ζωή πράξη.
Ειναι ένα όνειρο που μπορώ,μπορώ,μπορώ.
Σ'ΑΓΑΠΩ και δεν με σταματάς δεν ονειρεύομαι.
Ζώ.
Απλώνω τα χέρια στον Ερωτα στην αλληλεγγύη στην ελευθερία.
Οσες φορές χρειαστεί κι'απ'τήν αρχή.
Υπερασπίζομαι την ΑΝΑΡΧΙΑ. 


Κατερίνα Γώγου 1940-1993 

Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια
Στο μυαλό είναι ο Στόχος , το νου σου ε;

ο αδερφός μου

 Ο αδερφός μου… χμ..  ένας φίλος μου λέει : ο αδερφός σου είναι σαν super ήρωας (κάποια περίοδο η αλήθεια είναι πως το είχε παρακάνει με το γυμναστήριο)  και για μένα αυτό είναι ο αδερφός μου : ένας super ήρωας!

Η μαμά μου λεέι πως μέχρι να καταλάβει τι του γίνεται τσοοουπ είδε εμένα δίπλα του! Αυτό το λεέι γιατί έχουμε μόλις 17 μήνες διαφορά. 

Είναι πάντα δίπλα μου από τότε που είμασταν μικράκια… είναι αυτός που μου έμαθε τα πιο πολλά  πράγματα στα παιδικά μας χρόνια και αυτός που θα πεί τις πιο λίγες αλλά ουσιαστικές κουβέντες τώρα που είμαστε μεγάλα παιδιά!

Με έμαθε να σκαρφαλώνω σε ντουλάπες βιβλιοθήκες μάντρες δέντρα κλπ και γενικά είναι υπεύθυνος για πολλά κατορθώματα μου αλλά και για πολλά ατυχήματα ( αμα δεν χτυπήσεις δεν έχει πλάκα..)

Μου έμαθε να κάνω βουτιές με ανοιχτή μύτη  να μην κολυμπάω σαν κορίτσι να παίζω ρολόι κερασάκια και διάφορα παιχνίδια στις μπασκέτες (όπως μπορούσα το καημένο)   να παίζω ηλεκτρονικά παιχνίδια, είδα μαζί του όλα τα αγορίστικα παιδικά και αργότερα που μάθαμε να διαβάζουμε όλες τις αγορίστικες ταινίες.

Μαζί πετάγαμε νερόμπομπες από τον φωταγωγό μαζί φτιάχναμε σαίτες φυσοκάλαμα και άλλα  όπλα για την υπεράσπιση της τιμής μας..  μαζί τρέχαμε παίζαμε  και μαθαίναμε όλα τα καινούρια πράγματα! Μαζί κοροιδεύαμε τα άλλα παιδάκια (αμα δεν κοροιδέψεις επίσης δεν έχει πλάκα)

 Εγώ βέβαια πάντα ένιωθα ασφάλεια γιατί ήταν εκείνος δίπλα μου και εκείνος πάντα είχε την έννοια να μην πάθω τίποτα! Δεν θα μπορούσα να έχω καλύτερο αδερφό και νιώθω πολύ τυχερή!

Είναι ένας από τους πιο αγαπημένους άντρες της ζωής μου και όπως είπα και στην αρχή είναι ο super ήρωας μου. Ξέρω πως θα είναι πάντα κοντά μου και πάντα θα είμαι για αυτόν «η μικρή του αδερφούλα»  (όπως λεεί αυτός)

Τέλος να σας πώ πως τον αγαπάω πολύ και όνομα του είναι  Μιχάλης.

Υ.Γ  Σκέφτομαι σοβαρά να του τυπώσω μπλουζάκι με ένα Μ αλα superman….

daydreaming. . .

Κυριακή... απο τις πιο κατάλληλες μέρες για το αγαπημένο και γνωστό  σε όλους μας '' daydreaming'' 

Eγώ θα σου πώ:  πάντα να ονειρεύεσαι!  και να κάνεις τα όνειρά σου αληθινά με μάτια ανοιχτά... ;) 

Μόνο αυτά για σήμερα γιατί είναι μέρα για ονειροπόληση...! 

Pablo Neruda, “Αργοπεθαίνει…”

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο " ι " αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.

Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΜΕ ΑΠ' ΤΗΝ ΑΡΧH

 

Διάβασε με απ' την αρχή

τις κοινοτυπίες μου πάρ' τες για παράπτωμα

έχω νόημα κρυφό 

που δεν το φαντάστηκες όταν όλα παίζονταν

Έχω νόημα ανήκουστο που τρελαίνει κι ανυψώνει 

της ζωής μου η πρωτεύουσα είναι η αγάπη μου για σένα

Διάβασε με απ' την αρχή

άσε τη μετάφραση πιάσε το πρωτότυπο

το μπετόν της εποχής

Η δική μου υπόθεση θα το κάνει θρύψαλα

κι όταν έρθεις εν το πάθει σου με τη γνώση την καινούργια 

θα με βρεις βαθειά ανώριμο και βαθειά θα μ' αγαπήσεις. . . 

μικρό μου πόνι Ζακ Στεφάνου (με συγκίνησε τελευταία...)

Μικρό μου ΠΟΝΙ ο κόσμος τελειώνει είμαστε πρώτοι
μα τρέχουμε μόνοι μοιραία μπάρμπι χοντρή με ρυτίδες
βλέπεις ειδήσεις μα φοράς παρωπίδες

Παιχνίδια στη μάχη κι ο Τζι-Αι-Τζο μου
κοιτά πληγωμένος τον κόλπο του τρόμου
του λείπει ένα πόδι του λείπει μια ιδέα
του λείπει η ψυχή τουμα έχει παρέα
μα έχει παρέα μα έχει παρέα

Μικρά στρουμφάκια με αρβύλες και κράνη
και τη Χιονάτη βιάζουν οι νάνοι
Η κάντι κάντι διακινεί ηρωίνη
για τον βαρόνο αστυνόμο σαΐνη

Παιχνίδια στη μάχη κι ο Τζι-Αι-Τζο μου
κοιτά πληγωμένος τον κόλπο του τρόμου
του λείπει ένα πόδι του λείπει μια ιδέα
του λείπει η ψυχή του μα έχει παρέα
μα έχει παρέα μα έχει παρέα

Το έτος 2086 τα Playmobil εισέβαλαν στην ειρηνική LEGOLAND,
για να εκμεταλλευτούν το πλούσιο σε πλαστικό υπέδαφος της.
Στην διάρκεια της κατοχής σκοτώθηκαν 1.200 στρατιώτες Playmobil και 190.000 LEGO
Μοναδικός επαναστάτης, ο μεγάλος Καπαμαρού από την Ασία,
κατάφερε να μαζέψει στρατό από παιχνίδια που διαφωνούσαν.
Ανάμεσα τους αποστασιοποιημένα στρουμφ,
ο Δρακουμέλ, τα αρκουδάκια της αγάπης, ο Γκάρφιλντ, ο Σνούπυ και τα χελονονιτζάκια,
τo Muppet Show, ο Γκας από το Toy Story, ο Αλλαντίν, ο Σίμπα,
ο Κεν-κεν, ο Superman, και άλλοι ξεχασμένοι ήρωες.
Στην τελευταία μάχη του κόλπου έπεσαν και οι τελευταίοι.
Στη μνήμη τους.

Παιχνίδια στη μάχη κι ο Τζι-Αι-Τζο μου
κοιτά πληγωμένος τον κόλπο του τρόμου
του λείπει ένα πόδι του λείπει μια ιδέα
του λείπει η ψυχή του μα έχει παρέα
μα έχει παρέα μα έχει παρέα τον θάνατο. .